Зусім нядаўна скончыліся імпрэзы дня Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне., але, несмотря на это, патрыятычная акцыя, прысвечаная 75-годдзю Перамогі «Помні і жыві!», мае свой працяг.
Сёння ў рамках акцыі мы падзелімся кранальным апавяданнем з гісторыі ваенных гадоў сям'і настаўніка пачатковых класаў Ю.В.Мірошнікавай.. З гонарам яна падзялілася з намі аповедам пра подзвіг сваіх родных і спадзяецца., што будучыя пакаленні не забудуцца іх імёны, іх подзвіг у імя жыцця на нашай цудоўнай зямлі.
Іх злучыла вайна
Мае дзядуля і бабуля - удзельнікі Вялікай Айчыннай Вайны. Іх ужо няма ў жывых, але я хачу, каб мае дзеці, унукі і праўнукі іх памяталі, праз што прайшлі франтавікі, абараняючы сваю Радзіму. Дзядулю, брыгадзір Вадавозава Барыса Аляксандравіча, вайна заспела ў Жытомірскай вобласці (служыў у войску па прызыве). Аўтабатальёну, у якім ён служыў, прыйшлося адыходзіць. Пад Кіевам патрапілі ў асяроддзе і васямнаццаць сутак выходзілі да сваіх. Потым быў Сталінград, затым Курская Дуга і крывавая танкавая бітва. Дзед быў паранены. Пасля лячэння – на 1-ы Прыбалтыйскі фронт. Тут яго моцнага фізічна, вызначылі ў разведчыкі. Дзядуля не раз успамінаў якіх яму каштоўных "моў" атрымоўвалася здабыць. За гэта быў узнагароджаны двума ордэнамі Чырвонай Зоркі і Славы трэцяй ступені. Яшчэ адзін ордэн Чырвонай Зорка атрымаў за Перамогу. Я ганаруся, што мой дзед вызваляў Варшаву і ўдзельнічаў у штурме Берліна.
Бабуля, Панова Зінаіда Аляксандраўна, ў 1939 годзе скончыла Вольскую фельчарска-акушэрскую школу і была накіравана фельчарам у сяло Стрыгай.. З першых дзён вайны - на фронце. Як і дзед адчувала горыч адступленняў. У перыяд абароны Сталінграда лейтэнант медыцынскай службы шпіталя Зінаіда Панова спачатку перавязвала параненых пад абстрэлам, затым адпраўляла іх у тыл. Аб Курскай Дузе бабуля без слёз не ўспамінала.
У 1943 годзе лёс звёў яе са старшыной Вадавозавым Барысам Аляксандравічам. Ваявалі побач, але бачыліся зрэдку. Мая маці нарадзілася ў жніўні 1945 года. Толькі з пераможнага траўня ўжо не разлучаліся.
Пасля вайны бабуля і дзядуля жылі ў г.Вольску., Саратаўскай вобласці. Дзядуля працаваў на грузавым аўтапрадпрыемстве вадзіцелем велікагрузных машын.. Частыя камандзіроўцы па ўсім СССР. Быў заўжды лепшы і заўсёды наперадзе. Бабуля добрасумленна працавала медсястрой у паліклініцы і рэнтгенлабарантам. Яе ўклад у перамогу адлюстроўвае ордэн Чырвонай Зоркі., медалі «За адвагу», "За баявыя заслугі", "За абарону Сталінграда" і іншыя. Ніколі не забудуся іх подзвіг у імя жыцця на зямлі. Буду трапятліва захоўваць гэтыя ўспаміны, перадаючы з пакалення ў пакаленне.
Нашы навучэнцы і педагогі таксама прымаюць удзел у акцыі і працягваюць віншаваць сваіх любімых ветэранаў з такой значнай датай. Так, настаўніка Г.Ю. Астроўская, С.М. Красуцкая і іх выхаванцы павіншавалі з юбілейнай датай вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў ветэрана Вялікай Айчыннай вайны і ветэрана працы Аляхновіча Яўгена Антонавіча, які з 1973 па 1984 гады працаваў дырэктарам школы-інтэрната. У адрас удзельніка і сведкі страшнай вайны, дасведчанага кіраўніка прагучалі шчырыя словы бясконцай падзякі за мужнасць, з якім перанесены гады патрэбы і ліхалецця, за мірнае неба над галавой. К сожалению, сам ветэран прысутнічаць на сустрэчы не змог, таму ўсе словы віншаванняў у гэты дзень прынялі на сябе сваякі Яўгена Антонавіча. Яны абяцалі абавязкова падзяліцца з ім радаснымі адчуваннямі ад сустрэчы і перадаць нашы шчырыя словы падзякі.
Дарагія ветэраны! Нізкі вам паклон за гераічнасць, смеласць і стойкасць! Ваш подзвіг мы не забудзем ніколі!
