26 мая выхаванцы школы-інтэрната пад кіраўніцтвам настаўніка Малахаўскай Марыны Уладзіміраўны наведалі радзіму піянера-героя Мікалая Гойшыка, імя якога ганарліва носіць наша школьная піянерская арганізацыя.
Вельмі няпростая, але яркае жыццё склалася ў юнага абаронцы нашай Радзімы. 22 чэрвень 1941 года пачалася Вялікая Айчынная вайна. На тэрыторыі раёна сталі ўтварацца першыя партызанскія атрады.. 13-летні Коля, бацька Васіль Дзям'янавіч, мама Вольга Андрэеўна, сястра Ніна - усё працавалі ў падполлі, былі разведчыкамі, сувязнымі. Бацька Калі не раз хадзіў у разведку, збіраў неабходныя для партызан дадзеныя, перадаваў зброю і боепрыпасы. Вельмі часта туды, дзе нельга было неўзаметку прайсці даросламу, Васіль Дзям'янавіч і Вольга Андрэеўна пасылалі Колю. Пад выглядам пастушка, шукаючага карову, апрануты ў ірванае адзенне, з пастуховай сумкай праз плячо, Коля прыносіў каштоўныя звесткі аб колькасці немцаў у гарнізонах., аб наяўнасці тэхнікі, збіраў зброю і боепрыпасы.
Аднойчы, выконваючы заданне партызан, бацька Калі Гойшыка па даносу здрадніка патрапіў у рукі фашыстаў. Гестапаўцы доўга катавалі яго, але не выдаў валенскі камуніст таварышаў па барацьбе. Нічога не дамогшыся, фашысты расстралялі яго. Над сям'ёй навісла пагроза расправы і Вольга Андрэеўна з дачкой і сынам пайшла ў лес. Колі ішоў тады 15-ы год. Юнаму партызану не давала спакою думка пра тое, як адпомсціць захопнікам за смерць бацькі. Ён актыўна ўключыўся ў партызанскае жыццё, марачы патрапіць у камсамольскую дыверсійную групу. Адкрытага, весела, рухомага хлопца вельмі любілі ў атрадзе. Валодаючы чэпкай памяццю, Мікалай прыносіў з разведкі каштоўныя звесткі, за якія не раз атрымліваў падзякі ад камандавання.
У красавіку 1943 гады Колю прымалі ў камсамол. На сходзе ён выступіў з просьбай залічыць яго ў камсамольскую дыверсійную групу Міці Шмуратка., у якой ваяваў яго лепшы сябар Аляксей Савашчык (у атрадзе ўсё клікалі яго Лёней). Камандаванне атрада задаволіла просьбу юнага партызана. Группа Шмуратко уже имела серьезный опыт диверсионной борьбы.
Вскоре была проведена первая боевая операция с участием Коли. На участке между Пинском и Городищем был подорван эшелон с боевой техникой. Во многих боевых операциях участвовал Николай Гойшик. Накануне 26-й годовщины Октября на заложенной им мине был подорван немецкий эшелон между Пинском и Кобрином. Храбро дрался он на шоссе Береза – Бронная Гора, где партизаны разбили 19 автомашин оккупантов. Вместе с Алексеем Плаксиным Коля взял в плен фашистского пулеметчика во время засады на дороге Пески – Береза.
Укл 24 красавіка 1944 года готовилась комсомольская конференция партизанской бригады имени Дзержинского. А вечером 23 апреля стало известно, што ўваходзіць 3 часа ночи через станцию Ивацевичи должен пройти поезд с танками, снарядами и солдатами в направлении Минска, где немцы пытались остановить натиск наших войск. Нужно было во чтобы-то ни стало не пустить этот эшелон. Николай стал проситься на задание. Он очень хотел сделать подарок конференции. На счету комсомольца семь взорванных эшелонов, уничтожены десятки фашистов. Командир принял решение отправить на задание вместе с Колей его лучшего друга Алексея Савощика, с которым они участвовали во многих боевых операциях. До прихода поезда оставалось полчаса и фашисты тщательно следили за путями. Хлопцы, выбрав удобный момент, подползли к последним кустикам. Дальше – открытое место. Ракеты одна за одной взлетают над железной дорогой. Видно, как по насыпи ходят немецкие патрули. Уже слышен стук и пыхтение паровоза. Николай подполз к железнодорожному полотну, попросив Леонида прикрыть его. В это время на путях показался немецкий патруль. Подрывник замер. Фашисты, ничего не заметив, прошли мимо него. Коля молниеносно бросился к рельсам. Быстро работают руки, мина установлена. Теперь без промедления назад. Но поезд совсем близко…
От страшного взрыва задрожала земля. Паровоз полетел под откос. На него с треском и скрежетом поползли вагоны. В них нашли смерть многие десятки захватчиков, уничтожена боевая техника врага. Почти на двое суток вышла со строя железная дорога.
Коля был смертельно ранен. Ценой своей жизни юный мститель преградил путь еще одному эшелону врага.
Приказом начальника Белорусского штаба партизанского движения от 27 красавіка 1945 года за доблесть и мужество, проявленные в партизанской борьбе против немецко-фашистских захватчиков, Н.В. Гойшик награжден медалью «Партизану Отечественной войны 1-й степени» (посмертно).
Указом Президиума Верховного Совета СССР от 30 сьнежня 1948 года за доблесть и мужество, проявленные в партизанской борьбе против немецко-фашистских захватчиков, Н.В. Гойшик награжден орденом «Отечественной войны 1-й степени» (посмертно).
У 2005 году Н.В. Гойшик награжден орденом «Святого князя Александра Невского 1-й степени» (посмертно) Академией Проблем Безопасности, обороны и правопорядка. Награждение проходило в Москве в зале Победы Центрального музея Вооруженных Сил у священного Знамени.
Свята шануюць памяць свайго земляка, юного героя-партизана жители Ивацевиччины. Недалёка ад таго месца, дзе здзейсніў свой подзвіг Мікалай Гойшыка, паміж Івацэвічамі і вёскай Міхновіч, ўсталяваны помнік. Пахаваны Коля ў брацкай магіле савецкіх воінаў і партызан у скверы каля кінатэатра «Партызан» горада Івацэвічы. Его именем названа улица в райцентре. яго гераізм, адвага і мужнасць служаць вялікай справе патрыятычнага выхавання моладзі.
За дні падарожжа хлопцы не толькі даведаліся шмат новых дэталяў з жыцця партызан, але і наведалі мемарыяльны комплекс партызанскай славы "Хаваншчына", дзе праходзіла маштабная рэканструкцыя гераічнай барацьбы беларускіх партызан супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў, азнаёміліся з выдатнымі мясцінамі Брэсцкай вобласці, прынялі ўдзел у экскурсіі па Брэсцкай крэпасці, наведалі археалагічны музей «Бярэсце», пабывалі ў музеі-сядзібе Тадэвуша Касцюшкі, а таксама змаглі ўбачыць руіны палаца Пуслоўскіх і незвычайную прыгажосць Ружанскага замка.
С нетерпением ждем новых незабываемых путешествий по страницам истории нашей Родины!
