МІКАЛАЙ ГОЙШЫК
17 января 1927 гады ў д. Воля, Івацэвіцкі раён, Нарадзіўся Мікалай Васільевіч Гойшык. Шмат гадоў піянерская дружына школы-інтэрната з гонарам носіць імя гэтага беларускага піянера-героя..
Калі пачалася вайна, ён быў 13 гадоў. У 1941 годзе на Жытлішчыне быў арганізаваны партызанскі атрад. Сувязнымі атрада стала сям'я Гойшыкаў.. Бацька Васіль Дзям’янавіч да вайны быў старшынёй Яблонскага сельсавета. У сям'і было 2 дзяцей: дачка Ніна і сын Мікалай. Ужо ў пачатку вайны Коля пачаў збіраць боепрыпасы і перадаў усё ў партызанскі атрад.
Пад выглядам аўчаркі хадзіў на вакзал, назіраў і збіраў звесткі пра немцаў.. У 1943 годзе мой бацька быў схоплены і расстраляны. Сям'я ў небяспецы. Мікалаю разам з маці і сястрой давялося хавацца ў партызанскім атрадзе. У партызанскім атрадзе Коля стаў падрыўніком. Разам з групай сяброў хадзіў на заданні і падрываў цягнікі. На яго рахунку 8 цягнікоў з фашыстамі і тэхнікай.
24 красавіка 1944 года, выконваючы баявое заданне, Мікалай папоўз да чыгуначнага палатна адзін. Вражеские ракеты освещали небо и дорогу. Времени на раздумье не оставалось. Коля смог быстро установить мину, но отбежать на безопасное расстояние он не успел…
У часопісе партызанскага атрад зроблены запіс: «25 красавіка 1944 года. Чыгунка Брэст-Масква, перагон Косава-Івацэвічы. Узарваны фашысцкі эшалон з жывой сілай і тэхнікай, які ішоў на ўсход. Узарваны паравоз, 16 вагонаў і платформа. Па папярэдніх дадзеных забіта і паранена 200 гітлераўцаў. Пры выкананні баявога задання загінуў серцю героя мінёр Гойшык Мікалай». У 17 гадоў яго жыццё абарвалася.
Николай Гойшик посмертно награждён Орденом «Партизану Отечественной войны» 1 степени, Орденом «Святого Александра Невского 1 степени». А в деревне Михновичи, Івацэвіцкага раёна піянеру-герою Колю Гойшыку ўсталяваны помнік, які летась наведалі навучэнцы школы-інтэрната.
Вечна будзе жыць у нашых сэрцах памяць аб Мікалаю Гойшыку і аб усіх юных героях, якія аддалі сваё жыццё за волю і шчасце людзей, аб тых, хто змагаўся з ворагам у суровыя гады Вялікай Айчыннай вайны.
Юныя бязвусыя героі,
Юнымі засталіся вы навек.
Перад вашым раптам ажывелым строем
Мы стаім, не паднімаючы век.
Боль і гнеў зараз таму прычынай,
Падзяка вечная вам усім,
Маленькія ўстойлівыя мужчыны,
Девочки, годныя паэм …
